مجموعه تفریحی اقامتی بندرعباس

الهام گیری از بستر آرام و نیلگون همراه با سوار شدن امواج بر هم و گاهی تداخلشان، شیارهایی ازمنحنی‌های آزاد اثر امواج در ماسه های ساحلی و تکرار این منحنی های آزاد، تو رفته و بیرون زده پیرامون سنگ های غلتان که در درازمدت اسیر رفت و برگشت امواج بوده، کافی بود تا ایده اولیه- استفاده از منحنی های آزاد و ترکیب آنها در سطوح مختلف- در ذهنم شکل گیرد. در ابتدا کل مجموعه متشکل از یکسری صفحات مدور فلت غیر هم‌مرکز در نظر گرفته شد که در مصاف با نیروهای وارده ازاطراف در قسمت‌های پیرامونی اش تغییر فرم می دهد و صفحاتی را با منحنی‌های آزاد به وجود می آورد. در مرحله بعد، امکان ترکیب این صفحات با یکدیگر برای رسیدن به غنای فرم، استفاده از پوسته ای شفاف را می طلبید که همخوان با منحنی های سطوح، تغییر شکل دهد و از طرفی ماهیت آن را کمرنگ نکند، به گونه ای که به کارگیری دو سطح ترانسپارنت و کدر در کنار هم باعث تشدید القای منحنی‌های پوسته ‌ای کانسپت شود. در ضمن عقب‌نشینی صفحه ترانسپارانت نسبت به صفحات سخت طبقات تاکیدی بیشتر در به رخ کشیدن این منحنی های فرمال در حجم است .
فرم خاص خرپای سازه ای جهت نگهداری سقف انتهایی مجموعه به وسیله یکسری کابل، جدا از بحث سازه‌ای، المانی موثر جهت ارتباط دادن طبقات به یکدیگر بوده و فرآیند عبور آن از داخل چند طبقه و سپس بیرون زدگی آن از طبقات انتهایی، تاکیدی بر این ماهیت بصری است.
سایت مجموعه بسری دایره‌ای شکل است که تراز /آن نسبت به بالاترین ارتفاع مد منطقه همواره بین 3 تا 4 متر بالاتر است و به وسیله شمع‌هایی که به فواصل حداکثر پنج متر از یکدیگر در اعماق بستر دریا کوبیده می شود، فوندانسیون محکمی جهت استقرار مجموعه فوق فراهم میکند و در قسمت جنوبی آن با ایجاد اختلاف سطح و کم کردن ارتفاع، فضای مناسبی جهت دسترسی ساده تر به دریا به وجود آمده و بهره‌مندی از قایقرانی و دیگر امکانات تفریحی و ورزش های آبی را مهیا خواهد کرد.
با توجه به این بستر و فاصله حدود 200 متری آن از ساحل، لزوم ایجاد یک مسیر ارتباطی قوی بین مجموعه ( دریا ) و ساحل (خشکی) احساس می شد که به لحاظ طراحی نیز از اهمیت ویژه ای برخوردار باشد ؛ به گونه ای که ادامه بستر طراحی (دایره) به وسیله آن تا ساحل امتداد یابد. از این رو بعد از اتودهای متفاوت، استفاده از دو فرم منحنی قرینه با گشایشی در ابتدا و انتهای مسیر، جهت دعوت کنندگی بیشتر و اتصال قوی‌تر به بدنه کار مطلوب به نظر رسید. این پل که متشکل از یک پایه نگهدارنده است به وسیله یکسری کابل های داخلی به صورت پس تنیده است قطعات را به هم متصل کرده و تا بستر مجموعه پیش می رود.
کابل‌های اصلی از آنجا که روی یک خط و امتداد مستقیم قرار نمی گیرند در نهایت یک صفحه دو قوسی را به لحاظ بسری ایجاد می کنند که از نظر بیننده در بدو ورود و ابتدای پل پرسپکتیو بدیعی ایجاد می کند. قرارگیری فرم آزاد لایه ها نسبت به یکدیگر در بعضی طبقات، پیش‌آمدگی زیادی را نسبت به طبقه زیرین به وجود آورده که همه به لحاظ حجمی مطلوب نظر طراح بود، در عین حال با ایجاد یک شبکه استراکچر ترکیبی شامل کابل و ستون، سازه ای خاص برای نگهداری این قسمت طراحی شد که ضمن تحمل بار کنسول ایجاد شده با فرمی خاص ترکیب بدیعی از همراهی معماری و سازه را به رخ می‌کشد.

 

تصاویر پروژه